fbpx

Als er iets veel impact heeft gemaakt op mijn leven, is het wel het krijgen van een kindje. Van tevoren wéét je dat zoiets veel invloed zal hebben, maar wanneer het eenmaal zo ver is kan het toch behoorlijk overweldigend zijn. Hierop had je je niet voor kunnen bereiden, niemand had jou uit kunnen leggen hoe het echt zou zijn. En als ze dat al zouden kunnen, dan had je het misschien niet geloofd.

Hoeveel ik ook van mijn zoontje houd en hoe ik ook oplicht wanneer hij naar me kijkt, lacht en brabbelt, moeder zijn vind ik soms best wel zwaar. Daarom heb ik deze brief aan mezelf geschreven (en ik schrijf hem nu dus ook aan jou!) – ik had het nodig om deze woorden te horen en ik hoop dat het jou ook gaat helpen.

Brief aan een kersverse moeder

Lieve mama,

Ja, dat ben je nu ineens. Mama. Jij hebt een klein mensje op de wereld gezet en nu is daar aan jou en je partner de verantwoordelijkheid om dit mini persoontje een goede basis te geven. Dat is nogal wat.

Ik denk niet dat er een grotere taak bestaat dan deze. En ik begrijp dat dit soms als een zware last op je schouders voelt.

Misschien bedenk je jezelf ’s nachts (tijdens een van de (vele) voedingen) hoe je gaat voorkomen dat je dit mensje, waar je zo van houdt, veilig kunt houden in een wereld vol oneerlijkheden. Hoe je ervoor kunt zorgen dat hij of zij met een open blik de wereld in kan gaan, vol zelfvertrouwen, terwijl jij toch bescherming en veiligheid biedt.

Al kan ik me ook goed voorstellen dat je je hier nog even niet mee bezig houdt. Je bent tenslotte nog maar net mama geworden en iets simpels als een maaltijd voor jezelf maken of een douche nemen lijkt een onmogelijke taak.

Ga je ooit nog tijd voor jezelf over houden? Als je überhaupt de tijd kunt vinden om iets gedaan te krijgen!?

Ja, lieve mama, dat komt weer. Echt waar. En het gebeurt sneller dan je denkt.

Anderen zullen je misschien vertellen dat je vooral moet genieten van deze fase, nu je kindje nog een baby is. Gelijk hebben ze. Maar ik begrijp het ook dat het jou soms teveel wordt, dat jij óók weleens vastgehouden wilt worden zoals jij je kleintje vasthoudt. Of dat je af en toe enorm baalt wanneer je midden in de nacht wakker wordt, terwijl je je slaap zo hard nodig had.

Na jouw kraamtijd en verlof lijkt het misschien alsof anderen van je verwachten dat je alles weer moet kunnen. Aanwezig zijn op je werk, volop energie hebben, met gemak je kindje bij de opvang achterlaten en weer gezellig meedoen met sociale gelegenheden.

Maar misschien voel jij jezelf daar helemaal niet klaar voor. Dat is oké. Alles komt op zijn tijd – jouw tijd.

De enige persoon die heel hoge verwachtingen van jou heeft ben je namelijk zelf. Ik ben hier om je te vertellen dat je dat verwachtingspatroon van jezelf bij mag stellen.

Je bent mama. Dat is genoeg.

Je bent niet meer dezelfde persoon als voorheen en dat is oké, want ik weet zeker dat er een nog betere versie van jouzelf schuil gaat in het moederschap en alles wat dit je brengt en gaat brengen.

Waarschijnlijk is je intuïtie nu sterker dan ooit tevoren. Daar mag je op vertrouwen, zie het als gebruiksaanwijzing voor je kindje én voor jezelf. Jij weet het allemaal beter dan je misschien denkt.

Laat schuldgevoel los wanneer dingen niet lukken. Want het is oké.

Durf om hulp te vragen bij anderen en geef je grenzen aan. Doe jezelf niet groter voor dan je bent, maar wees eerlijk tegenover jezelf. Praat tegen jezelf zoals je tegen jouw kindje praat, behandel jezelf zoals je je kindje behandelt: met alleen maar liefde en begrip.

Want uiteindelijk geldt: wanneer het goed gaat met jou, wanneer jij je hart volgt, dan kun jij die mama zijn die je zo graag wilt zijn.

Dus: wees lief voor jezelf, lieve mama. Elke dag opnieuw.

En als je ooit twijfelt, vertrouw dan op je intuïtie, volg je gevoel. Jij weet wat je het beste kunt doen.

Veel liefs,
Marinka

En jij?

Wat heeft jou het meest geholpen om tot jezelf te komen in de eerste maanden van het mama zijn? Voor mij was dit elke dag de tijd nemen om te douchen, al was het maar 5 minuutjes. Dat was (en is) echt mijn moment om met mezelf en mijn lichaam in contact te komen.